Rezerwat torfowiskowy Bagno Kusowo został utworzony 25 maja 2005 r. na terenie gminy Szczecinek. Zajmuje powierzchnię 327 ha i jest położony w lesie między jeziorami Trzebiechowo (na północy) i Wielatowo (na południu). Jest największym rezerwatem torfowiskowym w Polsce. Kilkusethektarowa kopuła torfu porośnięta jest bezleśnymi mszarami, a na brzegach borami bagiennymi.
Rezerwat chroni jedno z najlepiej zachowanych w Polsce kopułowych torfowisk wysokich typu bałtyckiego, porośnięte mszarami torfowcowymi i borem bagiennym. Grubość pokładu torfu sięga tu miejscami nawet 12 metrów. Występują tu charakterystyczne rośliny torfowiskowe, takie jak rosiczka okrągłolistna, modrzewnica zwyczajna, przygiełka biała czy bażyna czarna. Unikatowe są płytkie, torfowe sadzawki z gatunkami nietypowymi dla torfowisk wysokich, jak rosiczka długolistna, turzyca bagienna i bagnica torfowa.
Fauna rezerwatu obejmuje rzadkie gatunki ważek, takie jak żagnica torfowcowa, zalotka białoczelna, straszka syberyjska i zalotka większa. Występują tu również cenne chrząszcze wodne oraz bardzo rzadki motyl – dostojka eufrozyna. Rezerwat jest ważną ostoją żurawia oraz miejscem gniazdowania słonki i samotnika.
Rezerwat Bagno Kusowo jest niezwykłym miejscem z oryginalną pierwotną fauną i florą, stanowi przyrodniczą perełkę na skalę europejską,
często nazywany jest polską Syberią. Warto obejrzeć mokradła rezerwatu! Na południowym skraju rezerwatu poprowadzono ścieżkę
dydaktyczną, która wiedzie przez torfowcowe mszary, częściowo po drewnianych kładkach, umożliwiając zwiedzanie tego unikatowego ekosystemu.
Torfowisko ma bardzo ciekawą historię. Bystre oko poszukiwacza ciekawostek wypatrzy pozostałości po dawnej przedwojennej kopalni torfu. Ścieżka prowadzi bowiem starym nasypem kolei wąskotorowej. W gęstwinie można też dostrzec pozostałości po budynkach dawnej kopalni torfu. Północna część torfowiska jest najbardziej naturalna, nietknięta nigdy przez człowieka. Stanowi sanktuarium przyrody. Jest to rezerwat ścisły, gdzie prowadzone są badania naukowe, dotyczące roli torfowisk w ochronie naszego klimatu.
Jeszcze w latach 2001-2002 rozważano wznowienie eksploatacji torfu z północnej, naturalnej części torfowiska. Poczyniono nawet próby wydobycia. Na szczęście działania ekologów i przyrodników zapobiegły tym pomysłom, a Bagno objęto ochroną Natura 2000. Zniszczone potorfia szybko zarosły torfowcami i dziś wyglądają prawie naturalnie. Taka regeneracja była możliwa dzięki temu, że testowe próby wydobycia
naruszyły tylko cześć torfowiska i nie zniszczyły jego uwodnienia i potencjału regeneracyjnego.
Białe fale praktycznie zawsze występują na powierzchni morza. Ich twórcą jest wiatr. Każda fala jest inna, niepowtarzalna. Najbardziej widowiskowe są fale o przelewających się grzbietach. Podczas sztormu fale osiągają nawet kilkanaście metrów, układają się szeregowo i z olbrzymią siłą uderzają w ląd. Każda fala po zderzeniu z lądem deformuje się, traci swoją siłę i ulega unicestwieniu.
Widok z platformy widokowej na Górze Cisowej 256,4 m.n.p.m. w Suwalskim Parku Krajobrazowym na terenie wsi Gulbieniszki. Góra, będąca symbolem Suwalszczyzny, wzięła swoją nazwę od potężnego cisu, który podobno dawno temu rósł na jej szczycie. Wzniesienie ma charakterystyczny kształt przypominający stożek krateru wulkanu i utworzone zostało przez morenę czołową. Z tego powodu Góra Cisowa zwana jest także Suwalską lub Polską Fudżijamą. Z góry rozpościera się piękny widok na rozległe wzniesienia zwane Bieszczadami Północy, zagłębie rzeki Szeszupy i kilkanaście jezior. Obecnie na szczycie góry znajduje się drewniany krzyż. Według legendy góra została usypana przez ludzi z ziemi wydobytej w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Jezioro Kopane.
Długa Luka jest nazwą kładki edukacyjnej biegnącej z Carskiej Drogi w głąb torfowiska w Biebrzańskim Parku Narodowym. Kładka liczy ponad 400 metrów i kończy się niewielką platformą widokową, z której można obserwować rozległe torfowisko aż po horyzontu kres. Na torfowisku widać bogatą szatę roślinną: storczyki, turzyce, kaczeńce, szachownice. Najlepszymi porami obserwacji torfowiska są wczesny poranek i późne popołudnie; wówczas praktycznie codziennie można tu podziwiać łosie, wilki, lisy, jenoty, gronostaje, a z ptaków żurawie, kuliki wielkie, wodniczki, myszołowy i sowy. Niezwykle ciekawe są też obserwacje małych zwierząt np. jaszczurek i ważek w tym iglicy małej. Od drugiej połowy maja do sierpnia przypada sezon śpiewających wodniczek. Warto posłuchać i poczuć ten niepowtarzalny klimat tego miejsca.
Dolina Biebrzy w województwie podlaskim to jeden z najcenniejszych przyrodniczo obszarów w Europie. Obejmuje Biebrzański Park Narodowy, największy park narodowy w Polsce (ok. 600 km²), który chroni unikalne torfowiska, bagna i mokradła. Dolina słynie z rozległych, niemal naturalnych terenów podmokłych, które są największym tego typu ekosystemem w Polsce i jednym z największych w Europie (ok. 1000 km²). Wiosną, podczas roztopów rozlewiska Biebrzy zamieniają okoliczne tereny w ogromne jezioro o powierzchni 100-200 km², co jest kluczowe dla ekosystemu.
Przez Dolinę Górnej Biebrzy prowadzi malowniczy szlak przyrodniczy z Szuszalewa do Nowego Lipska. Znajdują się na nim drewniane kładki nad bagnami, wyspa mineralna z punktem widokowym oraz samoobsługowy most pływający na rzece Biebrzy. Jest to najdłuższa ścieżka przyrodnicza w Polsce i liczy blisko 6 km. Ścieżka składa się z drewnianych kładek, prowadzących przez podmokłe lasy, bagna i otwarte łąki, oferując widoki na bioróżnorodność doliny Biebrzy.
Dolina Rospudy to jeden z najcenniejszych obszarów przyrodniczych w Polsce. Cała dolina jest unikalnym rezerwatem biosfery, znanym przede wszystkim z ogromnych, niemal naturalnych torfowisk niskich. Jest to jeden z największych tego typu ekosystemów w Europie.
Powierzchnia Doliny Rospudy liczy 23 711 ha. Największe torfowisko Rospudy zajmuje powierzchnię 264 ha. W 2024 r. utworzono tu rezerwat przyrody „Dolina Rospudy im. prof. Aleksandra Sokołowskiego”, obejmujący zachowane w stanie bliskim naturalnemu przepływowe torfowisko niskie z wielusetletnią warstwą torfu. Doliny Rospudy jest Ważnym obszarem magazynowania wody i węgla organicznego.
Dolina Rospudy to gigantyczny rezerwat florystyczny z licznymi rzadkimi gatunkami roślin. Występuje tu m.in. 20 gatunków storczyków, w tym miodokwiat krzyżowy, jedyne stanowisko w Polsce. Bogata jest również fauna Rospudy: liczne ostoje wydr i bobrów, siedliska ptaków błotnych, kolonie nietoperzy, populacje łosi, skupiska kumaków, traszek, zbiorowiska ważek i małży.
Dolina Rospudy to prawdziwa oaza ciszy, czystego powietrza i dzikiej przyrody – idealne miejsce dla miłośników natury, którzy szukają spokoju.
Dolina stała się ogólnopolskim symbolem ochrony przyrody w latach 2006–2007, gdy ekologowie i mieszkańcy z sukcesem zablokowali budowę obwodnicy Augustowa przez jej najcenniejszą część.
Durne Bagno to jedno z najcenniejszych torfowisk w Poleskim Parku Narodowym. Jest to torfowisko wysokie o powierzchni około 220 ha, położone między Wytcznem a Pieszowolą, w pobliżu Jeziora Wytyckiego. Przez jego obrzeża prowadzi ścieżka rowerowo-edukacyjna „Mietiułka”.
Na skraju torfowiska znajduje się drewniana wieża widokowa, z której można obserwować rozległe połacie bagna, ptaki oraz duże ssaki, zwłaszcza łosie. Sporadycznie notowane są także wilki.
Durne Bagno jest również ważnym rezerwatem przyrody. Zostało objęte ochroną już w 1966 roku, długo przed utworzeniem Poleskiego Parku Narodowego.
Ciekawostką jest pochodzenie nazwy. Według lokalnych przekazów może ona wiązać się z obecnością borówki bagiennej (tzw. „pijanicy”) oraz oparów unoszących się nad torfowiskiem, które dawniej kojarzono z zawrotami głowy i „durzeniem”.
Duży Staw w Arboretum w Kopnej Górze to jedno z najpiękniejszych i najbardziej malowniczych miejsc tego ogrodu leśno-botanicznego. Położony niemal w sercu arboretum, stanowi jego centralny punkt krajobrazowy i miejsce relaksu dla odwiedzających.
Staw wkomponowano w teren w sposób przypominający naturalne oczko wodne puszczańskie. Wokół niego rosną rośliny bagienne i wodne, a powierzchnię w ciepłych miesiącach zdobią kwiaty lilii wodnych. Na brzegach stawu można dostrzec ważki, żaby, ptaki wodne, a czasem nawet tropy dzikiej zwierzyny. Wzdłuż brzegów umieszczono drewniane konstrukcje umożliwiające podejście do wody. Ułatwiają one obserwację roślinności i stanowią świetne miejsce do fotografii przyrodniczej. W pobliżu znajdują się ławki, altanki i plac zabaw dla dzieci, dzięki czemu można tu odpocząć, zrobić piknik albo pozwolić najmłodszym pobawić się bezpiecznie w otoczeniu natury. Wokół stawu rosną gatunki takie jak japońskie klony, świerki serbskie, modrzewie czy brzozy brodawkowate. Kolorystyka zmienia się dynamicznie w zależności od pory roku: od soczystej zieleni wiosną, po złocisto-czerwone odcienie jesienią.
Duży Staw to nie tylko element przyrodniczy, ale i kluczowy punkt estetyczno-wypoczynkowy w całym Arboretum. Łączy funkcję edukacyjną z relaksem i przyciąga zwiedzających pięknem naturalnego krajobrazu.
Dzięcioł zielony to jeden z najbardziej charakterystycznych polskich dzięciołów. Łatwo go rozpoznać po oliwkowozielonym upierzeniu, żółtozielonym kuprze oraz czerwonej „czapeczce” na głowie.
Długość jego ciała wynosi około 30-35 cm, a rozpiętość skrzydeł 40–50 cm. Samiec ma czerwony wąs z czarną obwódką, samica – czarny.
Wydaje głośny, śmiejący się głos „kjuk-kjuk-kjuk”, często słyszany zanim ptaka uda się zobaczyć.
W przeciwieństwie do większości dzięciołów rzadziej kuje drzewa. Jego ulubionym pokarmem są mrówki i ich larwy, dlatego często można go spotkać żerującego na ziemi, na trawnikach, łąkach i skrajach lasów. Język dzięcioła zielonego może mieć nawet około 10 cm długości i jest pokryty lepką śliną, co pozwala mu skutecznie wyciągać mrówki z mrowisk.
Jest rozpowszechniony niemal w całym kraju. Preferuje: parki, stare sady, lasy liściaste i mieszane, tereny z pojedynczymi starymi drzewami.
W niektórych regionach Europy i Polski wierzono, że jego charakterystyczny śmiech zapowiada deszcz. To ludowe przekonanie przetrwało do dziś wśród części obserwatorów ptaków.
Lokalizacja
Fale morskie na falochronie zawsze tworzą niepowtarzalny klimat miejsca. Często wracamy wspomnieniami do tych niezapomnianych chwil.
Falochron Wschodni w Rowach to masywna, kamienno-betonowa konstrukcja rozciągająca się wzdłuż ujścia rzeki Łupawy do Bałtyku. Jego długość wynosi 84 metry, a odcinek połączeniowy 15 metrów. Stanowi część wejścia do portu rybackiego i pełni kluczową funkcję ochronną —
zabezpiecza kanał portowy przed falami sztormowymi, osadami oraz erozją brzegu. Wykonany jest z ciężkich bloków kamiennych i betonowych, ściśle dopasowanych, by oprzeć się potędze morza. Górna część falochronu (tzw. korona) wyłożona jest betonowymi płytami, po których można spacerować. Wzdłuż biegną stalowe poręcze, a na końcu znajduje się niewielka czerwona latarnia, widoczna z daleka, wskazująca żeglarzom drogę do portu.
Kiedy wiatr od północy nabiera mocy, morze zaczyna mówić swoim językiem. Najpierw słychać szum — głęboki, rytmiczny oddech fal. Potem widać, jak woda zaczyna się burzyć, jak grzbiety fal unoszą się i pęcznieją, niosąc w sobie siłę Bałtyku. Fala podbiega do falochronu, rośnie, jakby chciała go pokonać i z hukiem rozbija się o kamienną ścianę. Powietrze przeszywa dźwięk uderzenia, ciężki i głęboki, a woda wzbija się wysoko w górę, rozpryskując się tysiącem drobnych kropli. Część z nich spada z powrotem do morza, część opada na beton, zostawiając błyszczące ślady. To miejsce, gdzie natura pokazuje swoją dzikość, a człowiek może ją tylko obserwować — z podziwem i pokorą.
Fokarium Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego im. prof. Krzysztofa Skóry w Helu przy Bulwarze Nadmorskim jest największą atrakcją turystyczną Półwyspu Helskiego (ponad 300 tys. odwiedzin rocznie). Placówka prowadzi działalność naukową, której celem jest odtworzenie kolonii foki szarej w akwenie południowego Bałtyku. Fokarium składa się z kompleksu trzech basenów hodowlanych, kilku małych basenów-separatek (dla osobników młodych i chorych wymagających rehabilitacji) i budynku dydaktyczno-laboratoryjnego z salą seminaryjną i laboratoriami.
W Polsce występują trzy gatunki należące do rodziny fokowatych: foka pospolita, szarytka morska oraz nerpa. Wszystkie foki są doskonałymi pływakami. Woda to ich żywioł. Pływają na brzuchu i na grzbiecie, mistrzowsko nurkują i używają skomplikowanych systemów nawigacji. Potrafią zanurkować na głębokość nawet 1200 metrów i przebywać pod wodą do 60 minut. Foka może spać na lądzie jak i w wodzie.
Stałe pokazy Fontanny Multimedialnej w kompleksie "Active Jedlina" odbywają się w weekendy od maja do sierpnia. W pozostałe dni tygodnia również można również trafić na pokazy ciche (bez muzyki), najczęściej odbywają się one o godzinie 21.00. W piątki jest jeden wieczorny pokaz z muzyką filmową o godzinie 21.00, a w soboty i niedziele są trzy pokazy: południowy z muzyką rockowa (sobota) i filmową (niedziela) o godzinie 12.00, popołudniowy z muzyką filmową (sobota) i rockową (niedziela) o godzinie 16.00 oraz wieczorny w muzyką rockową (sobota) i rockową (niedziela) o godzinie 21.00. Każdy pokaz fontanny jest inny. Nie ma i podobno nigdy nie będzie dwóch identycznych pokazów wodno-świetlno-muzycznych.
Góra Strękowa to jedno z najciekawszych miejsc widokowych na Podlasiu. Wzniesienie znajduje się w pobliżu wsi Strękowa Góra, niedaleko Tykocina i Wizny, nad rozległą doliną Narwi.
Największe atrakcje tego miejsca jest punkt w z góry rozciąga się szeroka panorama na dolinę Narwi. Przy dobrej pogodzie można dostrzec rozlewiska, pola i okoliczne wsie. Jest to jedno z najlepszych miejsc do fotografowania krajobrazu. Na szczycie znajduje się też
Pomnik kapitana Władysława Raginisa i jego zastępcy porucznika Stanisława Brykalskiego legendarnych dowódców obrony odcinka Wizna we wrześniu 1939 roku, zwanego często „polskimi Termopilami”. W okolicy zachowały się betonowe fortyfikacje, należące do pozycji obronnej pod Wizną. Część z nich można obejrzeć z zewnątrz. Góra jest też miejscem pamięci historycznej. Znajdują się tu mogiły i tablice poświęcone obrońcom.
Ze Strękowej Góry można obserwować dolinę Narwi, a o świcie i wieczorem często spotyka się tam liczne gatunki ptaków. Wiosną i jesienią krajobraz jest szczególnie efektowny dzięki rozlewiskom.
Grobla Honczarowska to jedna z najciekawszych ścieżek przyrodniczych w Biebrzańskim Parku Narodowym. Prowadzi przez rozległe torfowiska i bagna, oferując możliwość obserwacji dzikiej przyrody. Długość ścieżki: około 3,5 km. Początek znajduje się przy Carskiej Drodze. Ścieżka biegnie po grobli usypanej pośród mokradeł.
Trasa prowadzi najpierw przez zarośla wierzbowe i olsy, a następnie wychodzi na otwarte bagna Bagno Ławki. Na końcu ścieżki znajduje się Batalionowa Łąka – miejsce znane z ochrony rzadkich ptaków. Można tu spotkać m.in.: wodniczkę, rycyka, derkacza, żurawie, łosie, bobry.
Obecnie ścieżka Grobla Honczarowska pozostaje zamknięta do odwołania.
U podnóża Giewontu w Dolinie Kondratowej na wysokości ok 1320 m.n.p.m. znajduje się dawna hala pasterska. Przez kilka wieków prowadzono tu wypas owiec, bydła i koni. W okresie międzywojennym wybudowano tu drewniany kompleks skoczni narciarskich z naturalnym zeskokiem. Dziś na hali stoi jedynie małe schronisko turystyczne. Po wypasie owiec i ośrodku sportowym nie ma już śladu. TPN uznał, że wykorzystywanie hali szkodzi przyrodzie. Brak działalności człowieka spowodował, że znaczna część hali zarosła lasem i kosówką. Dzieje się to ze szkodą dla walorów turystycznych i roślinności hal górskich, która wyginie wraz z halami.
W Górach Strażowskich na terenie rezerwatu przyrody Sulovske skaly znajduje się urokliwy Hlbocky vodopad. Wodospad ma 14 metrów wysokości i pokryty jest niezwykłym trawertynem. Powyżej wodospadu Hlbocki potok o szerokości 1 m. wcina się do sulowskich zlepieńców i formuje mały wąwóz z kilkoma niewielkimi kaskadami i zbiornikami wody. Urocze miejsce!
Horné diery to wąwóz na Małej Fatrze wyrzeźbiony przez Dierovy potok. Niepowtarzalny urok wąwozu tworzą niemal pionowe, bardzo strome ściany. Nad rwącym potokiem biegnie szlak turystyczny, przechodząc to z jednej, to z drugiej strony potoku. Szlak prowadzi po drabinkach i metalowych kładkach, a czasami nawet po kamieniach lub samym korytem Dierovego potoku. W niektórych miejscach szlak trawersuje strome urwiska. Jego przejście jest możliwe dzięki technicznym zabezpieczeniom. Na Dierovym potoku jest kilka wysokich wodospadów, pod którymi spadająca woda wybija głębokie kotły skalne. Dodatkowe emocje tworzy hałas spadającej wody i jego echo powstające pośród skalnych ścian. Warto przejść i poczuć to wszystkimi zmysłami ...
Przełom Czarnego Potoku obok Jaskini Jahybta w Rosolinie
Dębki - uroki jesiennej plaży. Spokojne fale uderzają monotonnie o brzeg. Każda fala jest inna, oryginalna i piękna. I te chmury na nieboskłonie, i ten nostalgiczny szum. Niesamowite i niepowtarzalne! Prawdziwe piękno morskiej natury.
Jezioro Hańcza to prawdziwa perła Suwalszczyzny i najbardziej niezwykłe jezioro w Polsce. Jest najgłębszym jeziorem w Polsce – jego maksymalna głębokość wynosi 108,5 m. Przepływa przez nie Czarna Hańcza – wpływa od północy i wypływa na południu. Woda jest wyjątkowo przejrzysta – w sprzyjających warunkach widoczność pod wodą dochodzi nawet do 12 metrów. Brzegi są strome i usiane ogromnymi głazami narzutowymi pozostawionymi przez lodowiec. Jest to jezioro polodowcowe o charakterze zbliżonym do jezior górskich – zimne, bardzo dobrze natlenione i ubogie w substancje odżywcze. Żyją tu rzadkie gatunki ryb, m.in. sielawa, sieja, troć jeziorowa oraz głowacze – gatunki spotykane w niewielu polskich jeziorach. Hańcza jest jednym z najpopularniejszych miejsc do nurkowania w Polsce. Pod wodą znajdują się strome ściany, wielkie głazy oraz zabytkowe drewniane dłubanki spoczywające na głębokości około 38 metrów.
Jezioro Jałowo leży w dorzeczu rzeki Szeszupy i otoczone jest pagórkowatym krajobrazem oraz lasami Puszczy Augustowskiej. Jego powierzchnia wynosi około 22,5 ha, a maksymalna głębokość 12 metrów.
Najbardziej niezwykłą cechą jeziora jest związana z nim rzeczka Jałówka. Wiosną, gdy poziom wody w rzece Rospudzie znacznie się podnosi, zdarza się, że woda zamiast odpływać z jeziora, zaczyna płynąć... w przeciwnym kierunku, cofając się z Rospudy do Jałówki. To niezwykle rzadkie zjawisko hydrologiczne.
Ze względu na brak dużej zabudowy i przemysłu w pobliżu, jezioro zachowało naturalny charakter. Woda jest zwykle przejrzysta, a brzegi w większości porastają trzciny i roślinność szuwarowa, stanowiące schronienie dla ptaków wodnych. Można tu spotkać: bobry, wydry, żurawie, bieliki, czarne dzięcioły, liczne gatunki ważek i motyli.
Mimo niewielkiej powierzchni jezioro słynie z dobrego rybostanu. Występują tu m.in.: szczupaki, okonie, leszcze, liny, węgorze. Największe szanse na udane połowy są wczesnym rankiem lub wieczorem.
O wschodzie słońca nad wodą często unoszą się mgły. W połączeniu z lasami i spokojną taflą wody tworzą one bardzo malownicze krajobrazy, szczególnie jesienią.
Necko to malownicze jezioro polodowcowe typu rynnowego, położone w granicach miasta Augustów, na Pojezierzu Litewskim (część polska zwana Pojezierzem Suwalskim). Jego powierzchnia wynosi około 400 ha, średnia głębokość to 10 m, a maksymalna osiąga 25 m. Linia brzegowa o długości 13 km jest dobrze rozwinięta, w 70% porośnięta lasami, z licznymi piaszczystymi plażami, co czyni je idealnym miejscem do wypoczynku i uprawiania sportów wodnych. Nazwa „Necko” pochodzi od jaćwieskiego słowa „methis”, oznaczającego „rzucać”.
Jezioro łączy się na północy z Jeziorem Rospuda Augustowska oraz przez rzekę Klonownicę (Cichą Rzeczkę) z Jeziorem Białym Augustowskim. Z Necka wypływa rzeka Netta, przechodząca w Kanał Augustowski, który przebiega przez jezioro, umożliwiając rejsy statkami wycieczkowymi Żeglugi Augustowskiej. Na południowym brzegu znajduje się plaża miejska z molem (drugim co do długości w Polsce, 147 m), wyciągiem nart wodnych, deptakiem, ścieżką rowerową oraz amfiteatrem, gdzie organizowane są imprezy. W okolicy dostępne są liczne noclegi, w tym hotele, pensjonaty, domki letniskowe i pola namiotowe, a także wypożyczalnie sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne, łodzie).
Jezioro leży na Obszarze Chronionego Krajobrazu „Puszcza i Jeziora Augustowskie” i jest typu sielawowego, z bogatą fauną. Popularne atrakcje to spływy kajakowe Rospudą, wycieczki rowerowe i piesze, a także wędkowanie.
Jezioro Solińskie w Olchowcu. Zbiornik ma powierzchnię ok. 22 km² i największą w Polsce pojemność (472 mln m³). Linia brzegowa jeziora ma długość 166 km. Maksymalna głębokość zbiornika wynosi 60 m. Na skutek częstych zmian wysokości lustra wody oraz niszczącej działalności fal (abrazji) do zbiornika dostaje się ok. 200 tys. m³ materiału skalnego rocznie, powodując przyspieszone zasypywanie jeziora. Do nasilenia tego procesu przyczynia się szybka budowa domów tuż przy jeziorze.
Jezioro Węgorzyno, piękne jezioro rynnowe na Pojezierzu Ińskim miedzy Sulęczynem a Bukową Górą. Jezioro jest fragmentem szlaku kajakowego rzeki Słupi. Największa głębia na jeziorze ma 14 metrów. Obok jeziora znajduje się czysta plaża, duże kąpielisko, niewielka przystań kajakowa oraz bezkresny las. Brzegiem jeziora biegnie ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna, idealna na spacer, szczególnie z dziećmi.
Na Kanale Bystrym w Augustowie kaczki krzyżówki należą do najczęściej spotykanych ptaków wodnych. Można je obserwować przez cały rok, a zimą często gromadzą się tutaj w dużych liczbach, ponieważ nurt kanału sprawia, że woda długo pozostaje niezamarznięta.
Kanał Bystry jest jednym z najlepszych miejsc w Augustowie do obserwacji krzyżówek. Wynika to z połączenia kilku czynników: dość silnego nurtu, łatwego dostępu do brzegów oraz dużej ilości pokarmu.
Wcześnie rano lub wieczorem, ptaki są zwykle spokojniejsze i można podejść do nich na kilka metrów. Kanał jest też bardzo dobrym miejscem do fotografowania – szczególnie w okolicach jazu i ścieżek spacerowych biegnących wzdłuż brzegów. O wschodzie słońca można zobaczyć wyjątkowy spektakl – kilkadziesiąt, a niekiedy nawet ponad sto krzyżówek jednocześnie odpoczywających lub żerujących na wodzie.
Szuwary Łężczoka pełne są dzikich kaczek. Praktycznie w każdych zaroślach widać sylwetki pływających krzyżówek, ale nie brakuje też rzadkich podgorzałek i hełmiatek. Uwielbiają trzcinowiska, oczerety i szuwary darniowe. Im gęstsze zarośla tym większa szansa na spotkanie w nich kaczek. Czasami można spotkać stadka kaczek, spacerujących dostojnie po groblach lub wypoczywających w promieniach słońca na brzegach stawów.
Kanał Bystry łączy jeziora Necko i Białe Augustowskie. Ma długość tylko 1 km, ale jest jednym z najbardziej malowniczych miejsc w Augustowie. Jego brzegi porastają stare drzewa, a wzdłuż wody prowadzą ścieżki spacerowe i rowerowe. Często przepływają nim statki wycieczkowe, jachty, kajaki i łodzie. Przy kanale znajduje się zabytkowa Śluza Bystrzyca umożliwiająca pokonanie różnicy poziomów wody. Kanał jest bardzo popularny wśród spacerowiczów, szczególnie wieczorem. Można stąd obserwować ruch jednostek pływających oraz podziwiać spokojne krajobrazy Augustowa.
Kaplica Matki Bożej Jagodnej umieszczona jest w Ogrodzie Biblijnym, będącym częścią Podlaskiego Ogrodu Botanicznego w Korycinach. Miejsce jest niezwykle klimatyczne, sprzyja modlitwie, kontemplacji i wytchnieniu od zgiełku. Jest to autentyczny XVII-wieczny drewniany budynek sakralny przeniesiony ze wsi Grodzisk. Warto wejść do kaplicy i poczuć magię tego zakątka wszystkimi zmysłami. Chwila zadumy przeniesie nas w czasie i przestrzeni oraz ukaże dawne tradycje Podlasia. Msze święte odbywają się tu w każdą sobotę o 19.30. One też różnią się od zwykłych niedzielnych nabożeństw ... Pobyt w kaplicy zostawia trwałą nutę nostalgii w naszym sercu.
Mały Kowaniec to niewielki potok w północnej części Nowego Targu. Wraz z potokiem Wielki Kowaniec stanowią lewy dopływ Czarnego Dunajca. Żródła Małego Kowańca znajdują się w Gorcach na wysokości ok. 1200 m.n.p.m. Jego długość wynosi ok. 4 km, a średni spadek podłużny 150 m/km. Przepływa on przez szereg uskoków skalnych, tworząc liczne kaskady, charakterystyczne dla potoków gorczańskich.
Mały Kowaniec płynie wąską, malowniczą doliną między Bukowiną Waksmundzką (na wschodzie) a Czubą Ostrowską (na zachodzie), wzdłuż szlaku na Turbacz. W górnym biegu ma charakter typowo górski, a dolnym biegu wpływa w zabudowany teren dzielnicy Kowaniec w Nowym Targu, gdzie łączy się z potokiem Wielki Kowaniec.
Brzozy wokół ścieżki turystycznej Szuszalewo-Jałowo-Nowy Lipsk w Biebrzańskim Parku Narodowym tworzą klimat tego miejsca. Na trasie Jałowo – Nowy Lipsk, szczególnie w początkowym i środkowym odcinku, można zauważyć liczne brzozy brodawkowate (Betula pendula) – smukłe, jasne drzewa z charakterystyczną białą korą. Szumią na wietrze i tworzą bardzo nastrojową, wręcz baśniową atmosferę, szczególnie o poranku lub tuż przed zmierzchem.
Brzozy rosną tam głównie na obrzeżach torfowisk, gdzie teren przechodzi z suchego w podmokły; wśród bagiennych łąk i trzcinowisk, gdzie tworzą wyspy cienia i schronienie dla ptaków; wzdłuż samej kładki, tworząc aleję, przez którą słychać szum liści przy lekkim wietrze – to jedno z tych miejsc, gdzie „słychać ciszę” natury.
Warto zatrzymać się przy brzozowym młodniku, by kontemplować naturę.
Na skraju wsi, gdzie kończy się trakt,
wśród traw i torfów, co pachną jak wrak,
ciągnie się kładka — wąska, lecz pewna,
a wokół brzozy, jak pieśń pradawna.
Srebrne ich pnie migoczą w słońcu,
szeleszczą liście jak głos w znużeniu.
Każdy, kto kroki postawi w ciszy,
słyszy jak bagna do siebie piszą.
Kładka Wyżary znajduje się w samym sercu Puszczy Knyszyńskiej. Wokół rozciąga się niezwykle malowniczy krajobraz, który oferuje blisko kontakt z dziką, dziewiczą przyrodą. Dookoła rozciągają się rozlewiska i podmokłe tereny bagienne. Na tych mokradłach powstał rezerwat przyrody Krzemianka. Potężne powalone pnie, wiekowe drzewa oraz bijące z ziemi źródełka, tworzą atmosferę tajemniczości i dzikości. W pobliżu kładki rozciąga się także rozlewisko rzeczki Sianożątki, dopływu Supraśli, które można podziwiać z drugiej kładki widokowej w uroczysku Narzadka. Wiosną i latem krajobraz ożywia bujna roślinność, a zimą, przy lekkim mrozie, można podziwiać zamarznięte mokradła, co dodatkowo podkreśla urok tego miejsca.
Pokaz świetlny największej fontanny w Polsce (zbudowanej w końcu XIX wieku), znajdującej się w Parku Zdrojowym w Dusznikach Zdroju. Strumień wody osiąga wysokość 45 metrów. Widowiska wodno-świetlno-muzyczne odbywają się w okresie letnim codziennie po zmierzchu. Woda, światło i muzyka tworzą niezapomniane spektakle. Krótkie widowiska (tzw. małe pokazy) wodne odbywają się w okresie letnim o każdej pełnej godzinie.
Konik polski to niewielki, półdziki koń, który jest potomkiem dzikich tarpanów, które kiedyś żyły na terenach Europy Wschodniej. Ich charakterystyczną cechą jest maść myszata z charakterystyczną pręgą grzbietową. Ich wzrost osiąga w kłębie 140 cm. Koniki polskie są bardzo wytrzymałe, odporne na choroby i doskonale sobie radzą w trudnych warunkach.
W Polsce żyją na wolności w rezerwatach i parkach narodowych, pełniąc ważną rolę w ochronie ekosystemów. Pomagają w naturalnym utrzymaniu krajobrazu – np. zapobiegają zarastaniu łąk i torfowisk. Żyjąc od wieków na wolności koniki polskie do dziś zachowały swoje dzikie cechy morfologiczne i zachowania stadne.
Do Ośrodek Kultury Leśnej w Gołuchowie koniki polskie trafiły w 2004 r. z Roztoczańskiego Parku Narodowego. Do chwili obecnej w tej niewielkiej hodowli urodziło się już kilkanaście źrebiąt.
Kumiałka to urokliwy, piaszczysty potok na Romaszkówce i Milewszczyznie, idealny na odpoczynek nad wodą na łonie natury. Nad potokiem rozciągają się piękne, podlaskie plenery, doskonale nadające się na filmowe scenerie. Na brzegach Kumiałki znajdują się plaże i pomosty widokowe.
Kumiałka jest częścią turystycznego szlaku łączącego się z Brzozówką i Biebrzą. Corocznie odbywają się tu kilkudniowe polsko-litewskie spływy kajakowe z charakterystycznymi ogniskami na wodzie. Jest to jeden z najspokojniejszych szlaków wodnych w naszym kraju.
W Romaszkówce zachował się zabytkowy młyn wodny położony nad Kumiałką – drewniany budynek oglądany podczas przechadzki, zatrzymujący historię młyńskiego rzemiosła.
Rezerwat Przyrody Las Łagiewnicki w Łodzi - największy miejski kompleks leśny w Europie, zajmujący obszar 1205 ha.
Stada łabędzi są nieodłącznym symbolem Łężczoka. To one zawsze królują na wodach wszystkich stawów. Dostojne i eleganckie, w każdej chwili gotowe zapozować do zdjęcia. Łabędzie szczególnie dobrze prezentują się na Salmie Dużym, gdzie można podziwiać ich majestatyczne sylwetki praktycznie tuż przy grobli. Mam wrażenie, że te ptaki unosząc się na wodzie, zawsze uśmiechają się do nas.
Zwykła mgła zawsze jest niezwykła. We mgle każde nawet nam znane miejsce nagle nabiera niezwykłości, tajemniczości i kolorytu. We mgle nigdy nie widać całości, ale zawsze widać fragment natury. Zwykła mgła potrafi często sprawić nam niezwyklą niespodziankę. Zanurzając się w mgłę można obserwować coraz to inny fragment horyzonu. To jest piękne, niezwykłe i tajemnicze ...
Przełom Manińskiego Potoku tworzy jedyne w swoim rodzaju wąwozy ze skalnymi ścianami, wznoszącymi się na wysokość 400 metrów. Panują tu idealne warunki do wspinaczki skalnej, a wędrówka pomiędzy strzelistymi ścianami robi niesamowite wrażenie. To niewysokie pasmo górskie skrywa wiele niewyjaśnionych tajemnic. Jest tu zdecydowanie kameralnie, a widoki zapierają dech w piersi …
Mewy są niezwykłymi ozdobami morza. Każdy port ma swoje mewy i każdy port jest sceną dla tych pięknych wszędobylskich ptaków. Portowe tawerny są ulubionym miejscem mew, czyhających na specjalne okazje. Najczęściej ptaki są sprytniejsze od ludzi i nie zmarnują żadnej okazji, by połknąć jakiś smakowity kąsek.
Morska muzyka pluskających fal, które rozbijają się o złoty piasek plaży, tworząc jedyną w swoim rodzaju niepowtarzalną symfonię dźwięków.
Morskie koronki rozciągały się wzdłuż brzegu, jakby morze chciało ozdobić świat na pożegnanie lata. Piana delikatnie otulała piasek, zostawiając ślady, które znikały szybciej, niż można było je zapamiętać. W słońcu wyglądały jak czuły haft – misterna robota wiatru, wody i piasku.
Wszystko przemija, ale piękna jest każda chwila.
Na granicy wody i piasku, gdzie giną białe fale często można spotkać mewy, które prowadzą niezwykły taniec z wiatrem w poszukiwaniu drobnych ryb lub muszli wśród morskiej piany fal. Ptasi zgiełk splata się z rytmem fal Bałtyku.
Nocą morze staje się czarne, jego szum przybiera na sile, a wiatr szarpie powietrze. Na horyzoncie błyska. Każdy błysk rozcina ciemność jak nóż, na chwilę odsłaniając bezmiar — falującą przestrzeń, gdzie wszystko wydaje się przerażające. Burza czeka tylko na chwilę, gdy niebo ją wypowie.
Narew jest rzeką nizinną tworzącą rozległe starorzecza, doliny, torfowiska i bagna. Ciągle rozgałęzia się i tworzy kolejne koryta. Jest tak dzika, że często porównywana jest z Amazonką. Jej brzegi zajmują rozległe trzcinowiska, turzycowiska, szuwary i zarośla. Narew niemal na całej długości zachowała naturalny charakter, tworząc liczne rozlewiska, meandry, często zmieniając kierunek. Dolina Narwi od lat stanowi naturalną ostoję dla ptaków. Żyje tu ponad 200 gatunków ptaków. Narwiańska fauna jest bardzo liczna i obejmuje około 1500 gatunków (większość z nich to gatunki lęgowe). Można tu spotkać m.in. wilki, łosie, gronostaje, tchórze, piżmaki. Bogata jest również flora doliny Narwi. Występuje tu wiele rzadkich i endemicznych gatunków.
Netta to niewielka, ale bardzo ważna rzeka przepływająca przez Augustów. Jest symbolem miasta i stanowi część Kanału Augustowskiego. W samym Augustowie wypływa z jeziora Necko, przepływa przez centrum miasta i dalej kieruje się na południe w stronę Biebrzańskiego Parku Narodowego, gdzie ostatecznie wpada do Biebrzy.
Nad Nettą znajdują się jedne z najładniejszych terenów spacerowych w Augustowie w postaci bulwarów nad rzeką z licznymi ławkami i pomostami oraz reprezentacyjny napis „AUGUSTÓW”, przy którym wielu turystów robi zdjęcia. Na brzegach Netty znajdują się liczne przystanie oraz wypożyczalnie kajaków i łodzi. Większość rejsów po Kanał Augustowskim rozpoczyna się właśnie od Netty.
Ciekawostką jest, że choć sama Netta ma około 20 km długości, to wraz z Rospudą tworzy ponad 100-kilometrowy system wodny. Rzeka od wieków miała ogromne znaczenie dla rozwoju Augustowa – już w XVI wieku przy przeprawie przez Nettę istniała osada, z której wyrosło dzisiejsze miasto.
Filmowa impresja, oddająca nastrój odchodzącego dnia, który zapada w pamięć i sprawia, że świat staje się bardziej romantyczny, a wspomnienia z tamtego dnia nie bledną często przez wiele, wiele lat. Niezwykły akord nostalgii ...
Pałac w Kozłówce to jedna z najlepiej zachowanych rezydencji arystokratycznych w Polsce, położona około 30 km na północ od Lublina. Ze względu na bogate wnętrza i piękne ogrody nazywany bywa „polskim Wersalem”. Pałac w Kozłówce, który przez blisko 150 lat należał do rodziny Zamoyskich, jest jednym z nielicznych polskich pałaców, które przetrwały II wojnę światową niemal bez strat, dzięki czemu zwiedzający mogą zobaczyć autentyczne wnętrza arystokratycznej rezydencji sprzed ponad 200 lat.
Obok oryginalnych wnętrz Pałacu Zamoyskich największą atrakcją zespołu pałacowego jest ogród i park w Kozłówce. Od razu widoczny jest podział na ogród francuski i park angielski. Ogród jest bardziej pałacowy, uporządkowany z osiowym, symetrycznym układem. Znajdują się tu równo cięte żywopłoty z bukszpanu, geometryczne rabaty kwiatowe i trawniki, fontanny, rzeźby i elementy dekoracyjne. Ogród podkreśla prestiż rezydencji – jest „teatralny” i reprezentacyjny, do spacerów wśród idealnych form.
Za ogrodem rozpościera się starodrzew parkowy. Swobodny układ drzew i alei w stylu angielskim, stare lipy, klony i kasztanowce, zacienione alejki spacerowe, fragmenty bardziej „dzikiej” zieleni, miejsca odpoczynku z widokiem na dolinę Parysówki. Ta część miała dawać wrażenie romantycznego krajobrazu – mniej formalnego, bardziej „naturalnego”.
W parku znajdują się też rosarium (ogród różany) – szczególnie efektowny latem, bażantarnia (dawniej hodowla ptactwa ozdobnego), mała architektura parkowa (ławki, pomniki, dekoracje), historyczne nasadzenia odtwarzane według dawnych planów.
Cały zespół zaprojektowano w stylu „między dziedzińcem a ogrodem” – czyli z przodu pałacu: dziedziniec i dojazd, z tyłu: ogród i park jako „reprezentacyjna scena widokowa”. To klasyczny układ barokowych rezydencji europejskich.
Ogrody Hortulus w Dobrzycy - kompleks ogrodów z miłości do natury, największa kolekcja dendrologiczna w Polsce.
6 km na wschód od Połczyna Zdroju wśród leśnych ostępów znajduje się niewielka miejscowość Popielawy, zamieszkała obecnie przez zaledwie 10 osób. Miejscowość znajduje się wśród podmokłych lasów, gdzie można spotkać ols z płytką wodą gruntową.
Pierwsze niewielkie olsy widać już z drogi łączącej Połczyn Zdrój z Barwicami. Jednak w głębi lasu można spotkać większe i bardziej okazałe mokradła leśne. Brak mieszkańców, ograniczona infrastruktura i cisza stanowią idealne miejsce lęgowe dla ptaków, które mają tu swoje siedliska.
Jałowiec (751 m. n.p.m.) jest najwyższym wzniesieniem Grzbietu Rybnickiego w Górach Wałbrzyskich
Pawie indyjskie (łac. Pavo cristatus) to jedne z najbardziej rozpoznawalnych ptaków na świecie — słyną przede wszystkim z efektownego, kolorowego ogona samców.
Pawie indyjskie mają metalicznie niebieskie pióra na głowie i szyi, a ich ogon może mienić się zielenią, złotem i błękitem. Samce pawia indyjskiego mają ogromny, wachlarzowaty ogon z charakterystycznymi „oczkami”, który rozkładają podczas godów. Samice są mniejsze, mają bardziej stonowane, brunatno-zielonkawe upierzenie i nie posiadają efektownego ogona. Mimo ciężkiego ogona, pawie potrafią latać (chociaż na krótkie dystanse i niezbyt wysoko).
Naturalnie występują na subkontynencie indyjskim, ale zostały introdukowane w wielu krajach jako ptaki ozdobne. Żyją głównie na terenach zalesionych i w pobliżu wody.
Samce wydają bardzo głośne dźwięki, szczególnie w okresie godowym — można je usłyszeć z dużej odległości.
Pawie to symbole dumy, piękna i nieśmiertelności w wielu kulturach. Pawie są narodowymi ptakami Indii. W mitologii hinduskiej paw często towarzyszy bogini Saraswati (bogini mądrości) lub bogu Kartikei (bóg wojny).
Piaśnica to niewielka kaszubska rzeka. Jej źródła znajdują się jedynie kilka kilometrów od morza w Puszczy Darżlubskiej. Rzeka przepływa przez jezioro Żarnowieckie i wpada do Bałtyku w rezerwacie Piaśnickie Łąki. Piaśnica jest jedną z najczystszych rzek w Polsce. Dodatkowo jest bardzo urokliwa. Koryto rzeki ogrodzone jest wysokimi na trzy metry trzcinami i meandruje pośród łąk, na których żeruje zazwyczaj mnóstwo zwierząt. Nurt Piaśnicy jest bardzo spokojny, różnica poziomów pomiędzy jeziorem Żarnowieckim a Bałtykiem wynosi tylko 1 metr. Ujście rzeki znajduje się w rezerwacie Piaśnickie Łąki, będącym najpiękniejszym fragmentem Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, którego całe bogactwo zawiera się w lasach dębowo – brzozowych, licznych łąkach, a także przebogatej faunie. 27 września 1785 przy ujściu Piaśnicy zatonął angielski statek handlowy General Carleton. Do dziś krążą legendy o zatopionych skarbach u wybrzeży Bałtyku. Piaśnica jest jednym z najpiękniejszych szlaków kajakowych w naszym kraju. Ujście rzeki z jeziora Żarnowieckiego jest popularnym miejscem rozpoczęcia spływów kajakowych, które kończą się dopiero na plaży w okolicy Dębek.
Morze śpiewa zawsze swoim własnym głosem — jednostajnym i pełnym wspomnień. Białe fale rozbijają się o kamienie z tą samą cierpliwością, z jaką czas rozbija ludzkie marzenia. Każdy ruch wody jest jak westchnienie, jak próba z czymś, co już dawno odeszło.
Kamienie trwają niewzruszone i zimne, a jednak w ich twardej powierzchni odbija się światło zachodzącego dnia — blade, znużone, gasnące. Morze szepcze im o dawnych burzach, o statkach, które zniknęły w otchłani, o sercach, które kiedyś słuchały jego głosu, o oczach, które nie mogą zapomnieć jego widoku. Natura powtarza tę pieśń w nieskończoność.
W oczekiwaniu na kolejny dzień czyli majestatyczna plaża po zachodzie słońca.
U podnóża Kasprowego Wierchu na wysokości 1200 m.n.p.m. znajduje się rozległa polana reglowa, zwana Kalatówkami. Na polanę prowadzi z Kuźnic niebieski szlak Brata Alberta. Kalatówki należą do najbardziej popularnych tatrzańskich lokalizacji. Ze względu na swe położenie polana jest urokliwa o każdej porze roku. Wiosną Kalatówki są wielkim fioletowym dywanem, kwitnących krokusów. Można go oglądać z każdej strony ze szlaków, biegnących nad polaną. Latem prowadzony jest tu kultowy wypas owiec. Kalatówki to jedno z nielicznych miejsc w Tatrach, gdzie TPN dopuszcza do prowadzenia wypasu. Jesienią Kalatówki stanowią tło dla kolorowej palety lasów wokół polany. Szczególnie uroczo wygląda las nad szlakiem do Doliny Białego. Zimą z Kalatówek rozciąga się wspaniały widok na ośnieżone tatrzańskie szczyty. Polana jest też kolebką polskiego narciarstwa. W początkach XX wieku odbywały się liczne zawody narciarskie, urządzano tu biegi, slalomy, zjazdy a nawet skoki. W 1938 roku zorganizowano tu mistrzostwa świata FIS. Do dziś działa tu jedna z najlepszych w Polsce szkółek narciarskich i zlokalizowane są dwa długie wyciągi. Na polanie znajduje się hotel górski Kalatówki, wybudowany przez Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy.
Rowele to niewielka wieś w północno-wschodniej Polsce, położona w województwie podlaskim, w gminie Rutka-Tartak, niedaleko granicy z Litwa. Wieś leży na malowniczej Suwalszczyźnie, słynącej z pagórkowatego krajobrazu, lasów i czystych jezior. W Rowelach znajduje się punkt widokowy położony przy drodze wojewódzkiej. To jeden z najlepszych naturalnych punktów obserwacyjnych północnej Suwalszczyzny. Nie zbudowano tu wieży ani platformy – wystarczy niewielkie wyniesienie terenu, aby rozciągał się szeroki widok na pagórkowaty krajobraz ukształtowany przez ostatnie zlodowacenie. Krajobraz ma około 12 tysięcy lat. Wzgórza, które widać z punktu widokowego, to moreny pozostawione przez lądolód skandynawski. To właśnie dlatego Suwalszczyzna bywa nazywana „polską Skandynawią”. To jedno z najciemniejszych miejsc w Polsce. Okolica Rowel jest bardzo słabo zurbanizowana, dzięki czemu po zmroku można podziwiać wyjątkowo rozgwieżdżone niebo. W bezksiężycowe noce dobrze widoczna jest Droga Mleczna, a przy sprzyjających warunkach zdarzają się obserwacje zorzy polarnej. Jesienią i zimą często tworzy się tu „morze mgieł”. Mgły zalegają w obniżeniach terenu, podczas gdy okoliczne wzgórza pozostają ponad nimi. W słoneczny poranek daje to niezwykle malowniczy efekt.
Przełęcz Chełmska leży na wysokości 571 m. n.p.m. pomiędzy Chełmskiem Śląskim a Mieroszowem w Górach Kamiennych w paśmie Zaworów na południowej granicy z Czechami. Nadleśnictwo Kamienna Góra wybudowało na Przełęczy Chełmskiej platformę widokową. Z platformy widać rozległą panoramę Sudetów ze Śnieżka w tle. Obszar przełęczy w całości porośnięty jest lasem świerkowym regla dolnego. Przez przełęcz prowadzi droga do czeskiej miejscowości Zdoňov. Na przełęczy do 21 grudnia 2007 znajdowało się turystyczne przejście graniczne, które zlikwidowano w związku z przystąpieniem Polski do Strefy Schengen.
Przełom Jałówki to jedno z mniej znanych, ale bardzo malowniczych i urokliwych miejsc na Podlasiu. Znajduje się w dolinie rzeki Jałówki, niedaleko ujścia do Biebrzy, na obszarze Biebrzańskiego Parku Narodowego.
Rzeka Jałówka przecina morenowe wzgórza, tworząc niewielki, ale wyraźny przełom z dość stromymi zboczami. W przeciwieństwie do szerokiej i płaskiej doliny Biebrzy, tutaj krajobraz jest bardziej pagórkowaty, co daje bardzo ciekawe panoramy. W okolicy występują liczne meandry rzeki, podmokłe łąki i torfowiska. To świetne miejsce do obserwacji zwierząt. Można tu spotkać m.in. żurawie, błotniaki stawowe, bociany czarne, a przy odrobinie szczęścia również łosie.
Dolina Jałówki najładniej prezentuje się: wiosną, emanując soczystą zielenią oraz mnóstwem ptaków, o wschodzie lub zachodzie słońca, kiedy światło pięknie podkreśla ukształtowanie doliny oraz jesienią, gdy zbocza i dolina nabierają złotych i czerwonych barw.
Dolina Jałówki jest mało odwiedzana przez turystów, dlatego zachowała do dziś bardzo naturalny charakter.
Przystań rybacka w Chłopach to kultowe miejsce dla turystów i wczasowiczów. 12 kolorowych kutrów robi połowy, zapewniając rybę prosto z morza.
Za każdym razem, gdy widzę mewę, czuję spokój, którym te ptaki cieszą się na co dzień. Mewy są gospodarzami morza.
Pogłębianie portu w Ustce jest cykliczne i konieczne z powodu osadzania się piasku i mułu z rzeki Słupia oraz częstych sztormów powodujących napływ pisku do portu, co wypłyca tor wodny. W ostatnich latach intensywność prac wzrosła, obejmując modernizację falochronów i budowę portu serwisowego dla potrzeb farm wiatrowych. W ramach refulacji wydobywa się rocznie ponad 200 tys. metrów3 urobku. Piasek z pogłębiania jest również wykorzystywany do zasilania i odbudowy okolicznych plaż.
Jest to rezerwat torfowiskowy na obszarze Bielawskiego Błota utworzony w 1999 roku. W rezerwacie zachowane jest w idealnym stanie torfowisko wysokie typu bałtyckiego z charakterystyczną roślinnością, stanowiącą ostoję ptactwa wodno-błotnego. Pomimo wieloletniej eksploatacji torfu na skalę przemysłową, torfowisko zachowało wszystkie swoje walory przyrodnicze i krajobrazowe. W rezerwacie znajduje jedno z dwóch znanych w Polsce miejsc lęgowych łęczaka. Torfowisko jest miejscem koncentracji licznych kolonii żurawi, żerowiskiem dla uszatki błotnej, błotniaka łąkowego, orła przedniego i innych ptaków szponiastych. Bielawa jest ważnym miejscem odpoczynku ptaków migrujących na trasie ich przelotów. Powierzchnia torfowiska jest stanowiskiem zagrożonych i ginących gatunków roślin takich, jak wełnianeczka darniowa, malina moroszka i woskownica europejska. Obecnie w granicach rezerwatu prowadzi się prace renaturalizacyjne, których celem jest odwrócenie uruchomionych przez człowieka procesów degradacji i przywrócenie procesów torfotwórczych na możliwie największej powierzchni torfowiska. Z tego powodu dostęp do torfowiska jest mocno ograniczony.
Rezerwat Przyrody Jałówka jest jednym z najciekawszych rezerwatów Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej. Nie zachwyca spektakularnymi wieżami widokowymi ani rozległymi bagnami jak niektóre rezerwaty Podlasia. Jego największą wartością jest wyjątkowo naturalny krajobraz leśny ukształtowany przez lodowiec oraz niemal dzika dolina niewielkiego strumienia Jałówka.
Rezerwat obejmuje powierzchnię około 277 ha i został ustanowiony w 1990 roku dla ochrony cennych siedlisk leśnych i torfowiskowych. Przez jego teren przebiega dolina strumienia Jałówka z licznymi źródliskami, a zróżnicowana rzeźba terenu tworzy strome zbocza i malownicze wąwozy, typowe dla Puszczy Knyszyńskiej.
Przez środek rezerwatu płynie niewielki strumień Jałówka – prawy dopływ rzeki Supraśl. Jego źródła znajdują się właśnie na terenie rezerwatu, a kolejne źródliska zasilają go niemal na całej długości. Woda jest bardzo czysta i zimna przez cały rok. W wielu miejscach działalność bobrów zmieniła wygląd doliny, tworząc rozlewiska i niewielkie tamy.
Rezerwat słynie z pięknych sosen supraskich, zwanych dawniej sosnami masztowymi. Są to bardzo wysokie, smukłe drzewa o prostych pniach, które w przeszłości ceniono jako materiał do budowy masztów okrętowych. Można tu spotkać również: świerki, dęby, brzozy oraz olsze rosnące na terenach podmokłych. W zależności od wilgotności podłoża krajobraz zmienia się od suchego boru sosnowego do wilgotnego lasu bagiennego.
Rezerwat jest ostoją wielu gatunków zwierząt typowych dla Puszczy Knyszyńskiej. Można spotkać: bobry, jelenie, sarny, dziki, lisy, liczne gatunki dzięciołów, sowy, płazy związane z mokradłami.
Przez rezerwat prowadzi pętla o długości około 6 km, której przejście zajmuje około 2 godzin. Trasa jest umiarkowanie łatwa, choć miejscami występują strome podejścia i zejścia oraz wilgotne odcinki. Na początku znajduje się niewielki parking i miejsce odpoczynku.
Rezerwat stanowi część większego systemu ochrony przyrody Puszczy Knyszyńskiej i odgrywa ważną rolę w zachowaniu różnorodności biologicznej regionu. W rezerwacie znajduje się jeden z najcenniejszych fragmentów tego kompleksu leśnego, wyróżniający się urozmaiconą rzeźbą terenu oraz bogactwem naturalnych zbiorowisk roślinnych. Można tu podziwiać charakterystyczne formy polodowcowe oraz cenne siedliska leśne i torfowiskowe. Przez rezerwat prowadzą znakowane szlaki turystyczne specjalnie wytyczone dla obserwacji przyrody. Rezerwat jest mało znany, dzięki czemu nawet w sezonie można tu znaleźć ciszę, która jest jedną z jego największych atrakcji.
Ruchome wydmy w Słowińskim Parku Narodowym są najdłuższym ruchomym pasmem wydmowym w Europie. Na wąskiej mierzei pomiędzy Morzem Bałtyckim a Jeziorem Łebsko tworzą one prawdziwą piaszczystą pustynię. Wiatr ciągle formuje i przemieszcza wydmy, które osiągają wysokość kilkudziesięciu metrów n.p.m.. Piasek przemieszcza się przy podmuchach wiatru, przekraczających 5 m/s. Wędrujące wydmy zasypują nadmorską roślinność (głównie lasy), bagna, a nawet tereny zamieszkane. Największe wędrówki wydm obserwuje się w czasie wiosennych i jesiennych sztormów. Najwyższą wydmą w Słowińskim Parku Narodowym jest Wydma Łącka o wysokości kilkudziesięciu metrów. Nie sposób określić dokładnie jej wysokości, gdyż ona nieustannie ulega zmianie. Ze szczytu Łąckiej Wydmy roztacza się niesamowity, unikatowy w Europie, pustynny krajobraz. Miejsce to nazwane jest polską Saharą. Ruchome piaski przemieszczają się pod wpływem wiatru, który przesypuje ziarenka piasku przez szczyt wydm. Powodem przemieszczania się wydm jest brak roślinności, która ograniczyłaby wpływ wiatru.
Ścieżka przyrodnicza Jałowo-Nowy Lipsk, istniejąca od 2019 roku, obejmuje drewniane kładki przez bagna oraz unikalną pływającą przeprawę promową przez Biebrzę. Ścieżka prowadzi przez bagienny las, szuwary i mokre łąki – tereny idealne do obserwacji roślin i zwierząt (szczególnie ptaków i płazów). Miejsce to często nazywane jest „polską Amazonią”. Nigdy nie ma tu tłumów turystów, więc praktycznie zawsze można skorzystać z ciszy i dzikiej przyrody. Nieopodal ścieżki znajdują się czatownie, platformy i wieże widokowe, które pozwalają na lepszą obserwację terenu.
Ścieżka przyrodnicza „Spławy” to jedna z najciekawszych tras w Poleskim Parku Narodowy i zarazem najlepsze miejsce, aby zobaczyć charakterystyczne dla Polesia bagna, torfowiska oraz siedliska żółwia błotnego.
Długość ścieżki wynosi 7,5 km, a czas przejścia: 2–3 godziny. Około 4,5 km prowadzi drewnianymi kładkami nad podmokłymi terenami.
Początek trasy jest w Starym Załuczu przy Ośrodku Dydaktyczno-Muzealnym Poleskiego Parku Narodowego, a koniec ścieżki znajduje się na brzegu Jeziora Łukie – największego jeziora w parku, z pomostem widokowym dla obserwatorów ptaków.
Na trasie można spotkać: żółwia błotnego, łosia, bobra, żurawie, błotniaka stawowego, wiele gatunków roślin torfowiskowych.
Okolice ścieżki „Spławy” należą do najważniejszych miejsc ochrony żółwia błotnego w Polsce. W pobliskim Starym Załuczu działa również ośrodek ochrony żółwia błotnego.
Ścieżka widokowa Sky Walk Serce Poronina na Polanie Zgorzelisko została oddana do użytku 31.05.2025. Wieża konstrukcji znajduje się na wysokości 1075 m.n.p.m. Najwyższy taras znajduje się 47 metrów nad powierzchnią gruntu. Długość ścieżki wynosi 854 m., a maksymalne nachylenie wynosi 6 stopni. Na wieży znajdują się dwa szklane tarasy widokowe oraz dwie zjeżdżalnie. Cała konstrukcja przypomina ścieżkę w chmurach, jest punktem widokowym i parkiem adrenaliny. Konstrukcja została zaprojektowana z uwzględnieniem krajobrazu i tradycji regionu, by jak najmniej ingerować w naturalne otoczenie.
Z wieży rozciągają się fantastyczne widoki na praktycznie całą panoramę Tatr. Polana Zgorzelisko sama w sobie już jest piękna, a dodatek takiej konstrukcji czyni ją jeszcze bardziej atrakcyjną
Rezerwat rosiczek znajduje się na terenie starego torfowiska, zajmującego powierzchnię 12 hektarów. Torfowisko należy do najciekawszych florystycznie obiektów w naszym kraju.
Na terenie rezerwatu znajdują się wszystkie cztery gatunki rosiczek, które występują w Polsce. Są to rosiczki długolistna, pośrednia, okrągłolistna i owalna. Dodatkowo możemy u spotkać także inne chronione rośliny takie jak turzyca bagienna, bagno zwyczajne, bagnica torfowa, pływacz zaniedbany, pływacz drobny czy grzybień północny. Torfowisko jest też domem dla wielu owadów i ptaków wodnych.
Na terenie rezerwatu można poruszać się jedynie po drewnianych kładkach, które łączą się pośrodku z platformą widokową.
Rosiczki są roślinami owadożernymi i występują na terenach ubogich w substancje odżywcze, a w szczególności w azot. Ich liście mają zdolność do fotosyntezy (wykorzystują energię słoneczną zdobywając potrzebny do ich rozwoju węgiel z dwutlenku węgla, znajdującego się w powietrzu). Potrzebne do życia azot rosiczki zdobywają ze złapanych owadów. Owad jest wabiony przez roślinę błyszczącymi kroplami kleistej cieczy, zawierającej cukry. Krople te wydzielane są przez gruczoły rośliny, znajdujące się na liściach. Ofiara, chcąc spożyć miodopodobną kroplę siada na liściu i grzęźnie w lepkiej cieczy. Dodatkowo jeszcze znajdujące się na liściach czułki rośliny zaginają się na owadzie. Zamknięcie liścia z ofiarą trwa około 3 godzin. Owad zostaje strawiony przy pomocy wydzielanych enzymów, a następnie wchłonięty przez roślinę. Ponowne otwarcie liścia po strawieniu owada następują po około 24 godzinach.
Staw Nadawki w Podlaskim Muzeum Kultury Ludowej w Wasilkowie jest częścią malowniczego krajobrazu skansenu. Staw, położony na obrzeżach muzeum, jest zasilany przez strumień płynący obok młyna wodnego, niedaleko leśnej bimbrowni. Jest to element naturalnego otoczenia, które uzupełnia ekspozycję skansenu, odtwarzającą tradycyjny krajobraz wiejski Podlasia. Staw pełni funkcję estetyczną i wpisuje się w historyczno-przyrodniczy charakter muzeum, które prezentuje ponad 40 zabytkowych budynków, takich jak wiatraki, chałupy czy dwór z Bobry Wielkiej, na obszarze około 30 hektarów.
Súľovský hrádok jest rezerwatem położonym we wschodniej części pasma Sulowskie Skały. Są to niezwykłe formy skalne, stanowiące pomnik przyrody nieożywionej, objęte ochroną Natura 2000. Wszystkie formacje skalne pokryte są bogatą florą. Wszędzie jest piękna, filmowa sceneria.
IX Błotna Liga Mistrzów rozgrywki finałowe na XXX Ogólnopolskich Dniach Truskawki 2025 w Korycinie.
Lokalizacja
Pawie indyjskie znane są z tańców godowych. Taniec pawia to spektakl natury, niesamowite zjawisko, które samce prezentują podczas godów. Samiec pawia rozkłada swój imponujący, wachlarzowaty ogon i wykonuje taniec godowy, który ma zachwycić samicę. Ogon w pełnym rozkwicie – tworzy wielki wachlarz z setkami kolorowych „oczek”. Paw delikatnie potrząsa piórami, co wydaje cichy szelest i wzmacnia efekt wizualny. Samiec porusza się w kółko, prezentując samicy swój ogon z różnych stron. Ma przy tym rozpostarte skrzydła i dumnie uniesioną głowę. Wszystko to ma na celu pokazanie jego siły, zdrowia i genetycznej jakości. Pawie często tańczą, gdy w pobliżu pojawia się samica, zaczyna się pora deszczowa lub gdy chcą zwrócić na siebie uwagę.
W kulturach Azji taniec pawia bywa naśladowany w tradycyjnych tańcach – np. indyjski taniec „Mayil Attam” (czyli "taniec pawia") jest inspirowany jego ruchami.
Natura jest niezwykła. Oddycha, pulsuje, trwa. Potrafi stworzyć wielkie i niepowtarzalne dzieła. Jednym z takich dzieł jest tęczowy zachód słońca, w którym niebo mieni się wieloma kolorami: od różu, pomarańczu i czerwieni po fiolety, błękity i złoto. Czasem po deszczu, gdy powietrze jest wilgotne, słońce nisko nad horyzontem potrafi wydobyć z chmur prawdziwie tęczową paletę barw — wygląda to jak połączenie zachodu i tęczy w jednym zjawisku.
Torfowisko położone jest na zachodnim zboczu Bieśca na wysokości 760 m n.p.m. i zajmuje powierzchnię 232 ha, miąższość torfu sięga 8,5 metra. Jego wiek ocenia się na 7600 lat. W 1954 r. na terenie torfowiska utworzono rezerwat przyrody. Obecnie torfowisko swoim wyglądem przypomina tajgę. Na torfowisku przemieszczamy się po drewnianych kładkach. Przez teren torfowiska przebiega zielony szlak turystyczny ze Schroniska Orlica w Zieleńcu do Polanicy Zdroju oraz ścieżka edukacyjna składająca się z 10 przystanków. Ciekawostką jest fakt, że wszechobecna woda na torfowisku ma odczyn kwaśny i mimo swojej brunatnej barwy nadaje się do picia. Na ternie torfowiska można spotkać wiele unikalnych taksonów roślinnych np. brzozę karłowatą (relikt epoki lodowcowej), borówkę bagienną, bażynę czarną, owadożerną rosiczkę czy wełniankę pochwowatą (jej białe połacie widoczne są na filmie). Z awifauny natomiast na terenie rezerwatu gniazdują zagrożone wymarciem gatunki: cietrzew, głuszec, świergotek łąkowy oraz bocian czarny.
Skalisty Wielki Rozsutec, górujący na Małej Fatrze, należy do najbardziej obfitych miejsc botanicznych w Słowacji. Wraz ze słynnym Hrywaniem jest narodowym symbolem Słowacji. Na szczyt prowadzą strome, skaliste szlaki, ubezpieczone łańcuchami, zachęcające wręcz do mozolnej wspinaczki. Suma podejść z parkingu w Stefanowej wynosi blisko kilometr. Warto jednak włożyć trochę wysiłku i zdobyć ten majestatyczny szczyt. Widoki ze szczytu wynagrodzą nam trudy wspinaczki. Zobaczymy wspaniałą panoramę obejmującą nie tylko bliższe grupy górskie, takie jak Mała Fatra, Wielka Fatra, Góry Choczańskie czy Magura Orawska, lecz sięgającą aż po Przełęcz Jabłonkowską w Beskidzie Śląskim z jednej strony i po szczyt tatrzańskiego Krywania z drugiej. Ze względu na wyjątkowe bogactwo form przyrody nieożywionej oraz flory i fauny, cały masyw Wielkiego i Małego Rozsutca od Dolnych Dier po szczyt Stoha jest objęty utworzonym już w 1967 r. obszarem ochrony ścisłej o nazwie „Rozsutec”. Jego powierzchnia wynosi 764 ha. Rezerwat jest zamknięty od 1 marca do 15 czerwca każdego roku, ze względu na sezon lęgowy ptaków.
Nić przędna pająków nazywana jest nicią pajęczą, a utworzone z niej sieci łowne – pajęczyną. Powszechnie nazwy te są używane jako tożsame, zarówno w znaczeniu samej nici jako włókna (nić jedwabnika, nić pajęcza, nici pajęczyny), jak i wytworzonych z nich struktur (sieci łowne, opląt, oprzęd i inne).
Nici przędne powstają w efekcie zakrzepnięcia na powietrzu wydzieliny kądziołków przędnych pająków.
Nić pajęcza jest elastyczna jest kilkadziesiąt razy cieńsza od ludzkiego włosa i ma bardzo dobre własności mechaniczne. Może zwiększyć swoją długość o 40% bez rozerwania się. Charakteryzuje się dużą wytrzymałością mechaniczną, najwyższą wśród naturalnych włókien. Nici przędne większości pająków cechuje wytrzymałość dwukrotnie wyższa niż wytrzymałość stali o tym samym przekroju.
Wędkowanie z łódki na Jezioro Necko jest bardzo popularne i często daje lepsze efekty niż łowienie z brzegu. Jezioro ma wiele podwodnych górek, spadów dna oraz pasów trzcin, do których z brzegu trudno dotrzeć.
Necko jest jeziorem typu sielawowego, dlatego w głębszych partiach woda pozostaje chłodna i dobrze natleniona, co sprzyja wielu gatunkom ryb.
Najczęściej łowi się: szczupaka – przy trzcinach, podwodnych łąkach i płyciznach, sandacza – na głębszych spadach i twardym dnie, szczególnie o świcie i po zachodzie słońca, okonia – przy podwodnych górkach i zatopionych przeszkodach, leszcza i lina – w spokojniejszych zatokach.
Najlepsze pory dnia to: wschód słońca (około 4:00–8:00 latem), późny wieczór, pochmurne dni z lekkim wiatrem.
O świcie na Necku panuje wyjątkowy spokój – często unosi się mgła, woda jest niemal idealnie gładka, a ruch łodzi motorowych jest minimalny. To nie tylko najlepszy czas na połów szczupaka i okonia, ale również jedna z najpiękniejszych chwil do podziwiania jeziora.
Wodospad na Sopotni jest największym wodospadem w Beskidach. Potok Sopotnia ma kamieniste, głęboko wcięte w podłoże koryto (poniżej wodospadu ma ono głębokość 12-15 m). Zbudowane jest z piaskowców. Strome brzegi potoku porasta naturalny grąd. Wyjątkowo urokliwe miejsce! Wodospad znajduje się w centrum miejscowości Sopotnia Wielka, na wysokości 620 m n.p.m., tuż pod mostem na potoku i ma wysokość 10 m. Wodospad jest niezwykle malowniczy. Opada bowiem szeroką kaskadą płasko w dół. Aby w pełni ocenić walory tego pięknego miejsca, trzeba zejść po głazach do podnóża wodospadu, po śliskim i mokrym kamienistym stoku zbudowanym z piaskowców. Schodząc w dół należy jednak uważać, gdyż silne zawirowania wody oraz ostre płyty na dnie stwarzają śmiertelne zagrożenie. Wodospad na Sopotni jest rzadkim przypadkiem wodospadu kataklinalnego, w którym warstwy skał opadają stromo, w tym samym kierunku, co bieg wody. Próg, z którego spada woda ma długość 15 m, a woda wybiła pod nim kocioł eworsyjny o głębokości 5 m. Na dnie kotła znajdują się skośnie ustawione skalne płyty. Wodospad na Sopotni stanowi pomnik przyrody.
Niezwykle urokliwy wodospad na Upornym Potoku w Beskidzie Żywieckim. Jego wysokość to około 5 metrów. Woda malowniczo spada między wielkimi głazami porośniętymi mchem. Wodospad Roztoki jest jedną z najładniejszych kaskad w całych Beskidach.
Ruchome wydmy w Słowińskim Parku Narodowym są najdłuższym ruchomym pasmem wydmowym w Europie. Na wąskiej mierzei pomiędzy Morzem Bałtyckim a Jeziorem Łebsko tworzą one prawdziwą piaszczystą pustynię. Wiatr ciągle formuje i przemieszcza wydmy, które osiągają wysokość kilkudziesięciu metrów n.p.m.. Piasek przemieszcza się przy podmuchach wiatru, przekraczających 5 m/s. Wędrujące wydmy zasypują nadmorską roślinność (głównie lasy), bagna, a nawet tereny zamieszkane. Największe wędrówki wydm obserwuje się w czasie wiosennych i jesiennych sztormów. Najwyższą wydmą w Słowińskim Parku Narodowym jest Wydma Łącka o wysokości kilkudziesięciu metrów. Nie sposób określić dokładnie jej wysokości, gdyż ona nieustannie ulega zmianie. Ze szczytu Łąckiej Wydmy roztacza się niesamowity, unikatowy w Europie, pustynny krajobraz. Miejsce to nazwane jest polską Saharą. Ruchome piaski przemieszczają się pod wpływem wiatru, który przesypuje ziarenka piasku przez szczyt wydm. Powodem przemieszczania się wydm jest brak roślinności, która ograniczyłaby wpływ wiatru.
Wydma szara to określenie jednego z etapów sukcesji wydm nadmorskich — czyli naturalnego procesu przekształcania wydm w bardziej stabilne ekosystemy.
W rozwoju wydm wyróżniamy wydmę białą (najbliżej morza, zbudowana z luźnego, jasnego piasku, z ograniczoną roślinnością), szarą (dalej od brzegu, zbudowana z ustabilizowanego szary piasku, roślinność trawiasto-krzewiasta) i brunatną (dalej od morza, zbudowana z brunatnego piasku, najbardziej rozwinięta, pokryta krzewami i drzewami, często sosnowym borem nadmorskim).
Wydma szara znajduje się zwykle za wydmą białą, kilkanaście metrów w głąb lądu. Pokryta jest zwykle darnią i mchem. Często rośnie na niej jałowiec pospolity.
Sosnowe pale na brzegu Morza Bałtyckiego od wielu lat tworzą element nadmorskiego krajobrazu. Chronią one plaże i wybrzeże przed niszczącym działaniem morza, zapobiegają przemieszczaniu się rumowiska (piasku) przez fale oraz stanowią schronienie i miejsce odpoczynku dla wielu organizmów morskich, od małych skorupiaków po ptaki morskie.
Drewniane falochrony są mniej trwałe od konstrukcji betonowych czy kamiennych, ale bardziej przyjazne dla środowiska. Nawet spróchniałe drewno wpisuje się w nadmorski krajobraz i tworzy ciekawe widoki.
Wydmy w Wierzchucinie to jedne z najpiękniejszych i najmniej znanych w Polsce. Wydmy zachowały się praktycznie w naturalnym stanie. Wiele kilometrów od wydm nie ma praktycznie żadnych zabudowań. Są tu szerokie, czyste ale odludne plaże i naturalne środowisko przyrody na wydmach. Idealne miejsce na wypoczynek, wynagradzające trudy kilkukilometrowej wędrówki. W porze zachodu słońca miejsce to nabiera odrobiny magii.
Jezioro Necko to jedno z najbardziej znanych jezior Pojezierza Augustowskiego i zarazem symbol letniego wypoczynku w Augustowie. Ma powierzchnię około 5,4 km², długość około 5 km, szerokość do 1,5 km, a jego maksymalna głębokość wynosi około 25 m.
Jest połączone z innymi jeziorami i kanałami, tworząc rozległy system wodny Kanał Augustowski. Dzięki temu można stąd dopłynąć m.in. na jeziora Białe Augustowskie, Studzieniczne i Rospudę.
Nad jeziorem znajduje się jedna z najpopularniejszych plaż w Augustowie z pomostami, wypożyczalniami sprzętu wodnego i terenami rekreacyjnymi.
To świetne miejsce do uprawiania żeglarstwa, kajakarstwa, windsurfingu oraz pływania na deskach SUP.
Necko stanowi też raj dla wędkarzy. Łowi się tu szczupaka, sandacza, okonia, leszcza i lina.
Wokół jeziora prowadzą ścieżki spacerowe i rowerowe z pięknymi widokami na wodę i lasy Puszczy Augustowskiej.
O zachodzie słońca od strony północno-zachodniego brzegu jezioro często jest bardzo spokojne i odbija niebo niczym lustro.
Mewy są ozdobą dużych akwenów wodnych i symbolem spokoju. Ich widok lub dźwięk wystarczy, by tęsknić za plażą i morzem.
Żubr europejski (Bison bonasus) to prawdziwa ikona dzikiej przyrody — największy ssak lądowy Europy. Samce osiągają 900 kg, samice ok. 600 kg. Dorosłe osobniki osiągają wysokość w kłębie 190 cm. To naprawdę majestatyczne zwierzęta, często nazywane "władcami puszczy".
Na wolności żyją głównie w Polsce. Ich populacja w naszym kraju sięga obecnie ok. 2000 szt. Najwięcej żubrów żyje w Puszczy Białowieskiej, ale można je spotkać także w Bieszczadach, w Puszczy Boreckiej czy Knyszyńskiej.
W całej Europie żubry są gatunkiem chronionym. Ciągle są zagrożone wyginięciem, choć nie tak bardzo jak w 1927 r., kiedy pozostało ich zaledwie 12 osobników zdolnych do rozrodu. Obecna populacja wywodzi się właśnie od nich.
Są roślinożerne, ale potrafią zjadać też liście, pędy, korę drzew, kiszonki, paszę dla zwierząt, siano itp.
Wbrew swojemu wyglądowi są bardzo szybkie i zwinne. Potrafią rozpędzić się do ponad 50 km/h i praktycznie zawrócić w pełnym biegu. Na wolności żyją do 20 lat, a w niewoli nawet dłużej.
Żubry w Polsce są symbolem nieskażonej przyrody, obok bociana i orła uważane za narodowy skarb. Często pojawiają się w herbach (np. w herbie Podlasia), literaturze i sztuce ludowej. Jest inspiracją do edukacji ekologicznej.
alew Borkowo na rzece Wogrze w Połczynie Zdroju zbudowany w 2003 roku tworzy sztuczny akwen wodny, będący zbiornikiem retencyjnym. Jego główną rolą jest ochrona miasta przed powodziami, ale pełni także funkcje rekreacyjne.
Zalew zajmuje powierzchnię około 23 hektarów. Jego maksymalna głębokość sięgaja 4 metry. Wokół zbiornika znajdują się tereny spacerowe, a przy południowym brzegu urządzono skwer rekreacyjny z parkingiem, drewnianymi wiatami, małą plażą i ławami piknikowymi.
Zalew jest również popularnym miejscem wędkarskim. Aby legalnie wędkować, należy uzyskać zezwolenie od Związku Miast i Gmin Dorzecza Parsęty. W zbiorniku dominują takie gatunki ryb jak liny i okonie.
Zalew położony jest w pobliżu Parku Zdrojowego oraz sanatorium „Borkowo”, co czyni go atrakcyjnym miejscem zarówno dla kuracjuszy, jak i turystów poszukujących wypoczynku na łonie natury.
Według szacunków naukowców i ekologów w naszym kraju żyje na wolności zaledwie około tysiąca sztuk dorosłych żółwi błotnych. Największe skupiska żółwi występują na Polesiu Lubelskim, na Warmii i Mazurach, w Lubuskim oraz w Puszczy Kozienickiej.
Żółwie błotne większość życia spędzają w wodzie. Zamieszkują starorzecza, bagna, torfianki, płytkie jeziora, wolno płynące kanały i rzeczki.
Lubią miejsca dobrze nasłonecznione z miękkim dnem i bogatą roślinnością. Często można je zobaczyć wygrzewające się na kłodach drewna lub pniach wystających z wody. Gdy wyczują zagrożenie, błyskawicznie wskakują do wody. Są zwierzętami bardzo skrytymi. Dlatego spotkanie dzikiego żółwia błotnego w naturze nadal jest rzadkim i wyjątkowym wydarzeniem.
Żółwie błotne są drapieżnikami i padlinożercami. Zjadają: owady wodne, ślimaki, pijawki, kijanki, małe ryby, martwe zwierzęta znalezione w wodzie.
Młode żółwie żywią się głównie drobnymi bezkręgowcami.
Żółwie są jednymi z najdłużej żyjących polskich kręgowców. Samce dożywają do 70 lat, a samice do 90. Rosną bardzo powoli i późno osiągają dojrzałość płciową – zwykle dopiero po 10–15 latach.
Najbardziej niezwykły etap życia odbywa się na lądzie. W maju i czerwcu samice opuszczają wodę i wędrują nawet kilkaset metrów do piaszczystych, nasłonecznionych miejsc. Tam wykopują jamkę i składają zwykle od 5 do 15 jaj.
To właśnie wtedy są najbardziej narażone na lisy, jenoty, borsuki, samochody na drogach. W wielu miejscach nawet 90% gniazd bywa niszczonych przez drapieżniki.
Płeć młodych żółwi zależy od temperatury inkubacji jaj. W cieplejszych gniazdach częściej wykluwają się samice, a w chłodniejszych samce. To sprawia, że zmiany klimatu mogą wpływać na strukturę populacji tego gatunku.
Żółwie błotne zimują na dnie zbiorników wodnych. Zakopują się w mule i pozostają tam od późnej jesieni do wiosny. Ich metabolizm spowalnia wtedy do minimum.
Żółwie błotne żyją w Polsce od tysięcy lat i są pozostałością po cieplejszych okresach klimatycznych. Dziś należy do najrzadszych polskich gadów.
Żółw błotny jest jedynym rodzimym gatunkiem żółwia w Polsce i jest uznawany za gatunek zagrożony wyginięciem. Głównymi zagrożeniami są osuszanie mokradeł, utrata miejsc lęgowych oraz drapieżnictwo na jajach.
Dzięki programowi ochrony prowadzonemu w Poleskim Parku Narodowym do środowiska wypuszczono już dziesiątki tysięcy młodych żółwi, co czyni ten program jednym z najważniejszych projektów ochrony gadów w Polsce. W ciągu ostatnich 25 lat do środowiska wypuszczono ponad 26 tysięcy młodych żółwi błotnych. Niestety większość z nich ginie na wolności w ciągu kilku miesięcy.
Na filmie małe żółwiki w Ośrodku Ochrony Żółwia Błotnego Poleskiego Parku Narodowego.
Zagroda Pokazowa Żubrów w Kopnej Górze w Puszczy Knyszyńskiej została otwarta 20 stycznia 2024 roku. Zajmuje 20 hektarów i obecnie zamieszkuje ją sześć żubrów: Poroberta, Połatka, Pozborek, Pomruk, samica odłowiona z wolności oraz młode żubrzątko, które urodziło się w październiku 2024 roku (jego matką jest Połatka). Docelowo zagroda ma pomieścić do 20 żubrów. Zbudowana w ramach „Kompleksowego projektu ochrony żubrów przez Lasy Państwowe”, służy ochronie gatunku i edukacji o żubrach.
Zwiedzający mogą obserwować zwierzęta z dwóch wież widokowych (jedna z windą dla osób niepełnosprawnych) oraz pięciu kładek, które umożliwiają oglądanie żubrów w warunkach zbliżonych do naturalnych. Teren jest ogrodzony, monitorowany, z paśnikami, wodopojem i kładkami dla zwierząt.